Terugblik werken in shelters - Spanje
Na Portugal reisde ik door naar Spanje, naar Paws Patas. Een shelter die ik al kende via samenwerkingen met herplaatsorganisaties zoals Podencoworld.nl. Waar Portugal draaide om vrijheid, zag ik hier de andere kant: zorg, structuur en overleven.
Ik werkte op de intake: de afdeling voor nieuwe en zieke honden. En dat betekent vooral:
● schoonmaken, heel veel schoonmaken 😅
● desinfecteren en eindeloze voetenbadjes
● wasjes draaien… eindeloos
Nieuwe honden zitten hier in quarantaine om ziektes zoals parvo te voorkomen. En dat is nodig, want met ±120 honden kan het anders razendsnel misgaan. Elke afdeling op Paws heeft daarom eigen vrijwilligers, een eigen binnenveld en een eigen structuur. Zo kunnen de honden in quarantaine wel naar buiten om te wandelen of naar hun veld als de kennels schoongemaakt worden, maar zien ze geen vrijwilligers van andere afdelingen om ziekteverspreiding te voorkomen. Ik zag andere honden dan ook alleen na mijn shift en verplichte douchebeurt. In de video hieronder zie je een dagje intake.
Minder vrijheid, maar nog steeds oog voor welzijn
Bij Paws verblijven honden in kennels, soms met een kleine buitenplaats. Dat vond ik best confronterend. Het is onvermijdelijk, maar wel ingrijpend voor hun welzijn. Er was dan ook veel meer stress op Paws merkbaar dan op de Quinta. Tegelijkertijd wordt er van alles aan gedaan om het zo goed mogelijk te maken:
● dagelijks wandelen
● dagelijks tijd op het binnenveld
● veel individuele aandacht
Dit kan alleen door de vele dagelijkse vrijwilligers, ik gok zo’n 15 op een dag.
Angstige honden en vertrouwen opbouwen
Ik heb hier veel gewerkt met angstige honden. En juist daar zie je hoe belangrijk hondentaal en omgang zijn, door:
● grenzen te respecteren,
● druk weg te halen,
● niet moeten, maar uitnodigen,
● het tempo van de hond te volgen,
zag ik ze stap voor stap groeien. Dat blijft echt bijzonder. Gewoon zijn, zonder moeten, zonder vragen, is altijd de eerste stap – en zoveel belangrijker dan veel mensen weten.
De harde realiteit van zwerfhonden
Wat deze plek intens maakt, is de constante instroom van
● gewonde en zieke honden,
● broodmagere dieren,
● pups zonder moeder.
De realiteit is simpel: er komen soms meer honden binnen dan eruit gaan. Dat maakt het zwaar. Maar ook des te belangrijker.
Teamwork (en natte kennels)
Wat me ook bijblijft is het team. Iedereen heeft z’n eigen plek, maar je helpt elkaar altijd. Bij flinke regenval overstroomden kennels en stond iedereen – vrij of niet – gewoon te helpen. Alles om de honden weer droog en warm te krijgen.
Na mijn verblijf ben ik een inzamelactie gestart voor jasjes, want de nachten zijn koud en het zijn dunnen pdencovachten. Uiteindelijk gingen er vier grote dozen die kant op 💛
Wat Spanje me leerde
Deze plek liet me zien:
● hoe belangrijk hygiëne en medische zorg zijn,
● hoe rauw de realiteit soms is,
● hoe veerkrachtig honden blijven,
● en opnieuw: hoe essentieel kennis van gedrag en hondentaal is
En misschien nog wel het belangrijkste: Honden blijven, ondanks alles, meesters in het leven in het moment.
En lieve mensen: denk er ook eens aan om een hond te adopteren. Want er zijn zoveel honden die op een plekje wachten, soms zelfs tot ze grijs en oud zijn.
Adopt, don’t shop!
Ben je benieuwd naar alle hondenvriendjes in Paws? Check mijn YouTube kanaal!